voor al uw opvoedvragen over kinderen van 1 tot 12 jaar          
in de regio Liemers-Arnhem-Nijmegen

Blogs

Hier lees je de blogs zoals die ook op de facebook-pagina van Flori opvoedadvies verschijnen. Ze hebben verschillende onderwerpen en tips voor je. Veel leesplezier!

Over hulp vragen bij Flori:



Over consequent zijn:

Als ik in een gezin aan het werk ben, gaat het altijd wel over consequent zijn en het belang ervan. Ik vertel dan altijd het volgende verhaal:
Stel je voor dat een blind persoon midden in een fabriekshal wordt gezet. Hij zal met zijn handen naar voren blijven lopen tot hij een muur tegenkomt. Vervolgens zal hij de buitenmuren van de hele ruimte aftasten. Pas als hij die allemaal heeft gevoeld en zich een beeld heeft gevormd van de ruimte, kan hij zich richten op de binnenkant. Omdat de muren op dezelfde plaats blijven staan, heeft hij het niet nodig om opnieuw de buitenmuren te betasten. Die blijven altijd hetzelfde. Nu kan hij spelen, leuke dingen doen, heeft hij tijd en ruimte voor liefde en aandacht.
Dit is hoe het ook voor je kind(eren) werkt. Als jij de grenzen consequent hetzelfde houdt, hoeft je kind niet steeds opnieuw ze te ontdekken en kan hij/zij zich ook richten op 'de binnenkant': zijn eigen ontwikkeling en groei.
Dus ook al voelt het niet als positief, consequent zijn en regels stellen draagt wel degelijk bij aan een positieve opvoeding!


Over grenzen:

Waarom vinden we het soms toch zo lastig om te zeggen wat we willen en vooral wat we niet willen, Nee zeggen tegen anderen blijft vaak lastig. Zo ook tegen je kinderen. Terwijl het zo belangrijk is. Als jij als ouder de leiding neemt, geef je daarmee de boodschap: ik zorg voor jou, ik weet wat er gaat gebeuren, ik ben in control. Het voelt misschien alsof je je kind tekort doet, maar dat is echt niet zo. En het maakt je niet minder lief, maar juist een veilige, stabiele en dus zeer lieve haven!
Voor (jonge) kinderen is het heel prettig iemand naast zich te hebben die die duidelijkheid schept en leiding neemt, omdat de wereld om hen heen nog groot, onbekend is. En daar hoort ook nee zeggen bij. 
Dit hoeft niet altijd alleen maar met die drie letters, maar kan ook anders. "Ik hoor wat je zegt, maar het mag niet". "Ik begrijp wat je wil, maar we gaan het niet doen". Zijn goede voorbeelden van nee zeggen. Op deze manier erken je de behoeften van je kind, maar geef je wel duidelijk je grens aan.


Over zelfstandigheid: 

Kinderen genieten en groeien enorm van activiteiten die ze (deels) zelfstandig kunnen uitvoeren. Al op peuterleeftijd is 1 van de favoriete zinnetjes van je kind: "Zelluf doen." Word je bewust van activiteiten die jij zomaar uit de handen van je kind neemt en kijk eens of hij/zij het zelf zou kunnen of eventueel met een beetje hulp. Het zal in het begin misschien best tijdrovend en intensief zijn, maar goed voor zijn/haar zelfvertrouwen en het levert op lange termijn tijd voor jezelf op! Welke activiteit laat jij vanaf nu zelf door je kind uitvoeren? 


Over bedtijd:

Heeft je kind ondertussen allerlei methodes ontwikkeld om de bedtijd te rekken? Beheerst hij een ware treuzeltechniek? Misschien heb je iets aan de volgende tip. Zorg voor een vaste routine waar alles inzit: tanden poetsen, plassen, water drinken, verhaaltje lezen, knuffel, kus enz. Op deze manier kun je hem met alle vertrouwen terug naar bed sturen wanneer hij eruit komt voor het een of het ander. Als je zelf zeker weet dat alles van de routine is behandeld, hoef je niet te zwichten voor zijn smoesjes en kun je je kind erop wijzen dat alles al gedaan is. Breng je kind terug, of stuur hem terug zonder extra zoentjes of andere aandacht. Benoem dat het nu tijd is om te slapen. Zo doe je dat ook als hij meer dan 1 keer uit zijn bed komt. 

Wat is de treuzeltechniek van jouw kind? 


Over eten 1:

Je hebt als ouder bepaalde ideeen bij wat je kind moet eten, hoe hij dat moet eten en waar hij dat moet eten. Maar zijn jouw verwachtingen realistisch ten opzichte van je kinderen? Passen je verwachtingen bij de leeftijd, zijn karakter/temperament?Je kan niet van een drukke peuter verwachten dat hij rustig aan tafel blijft zitten tot jullie klaar zijn met eten. Als hij eerder klaar is, kun je hem bijvoorbeeld aan tafel laten spelen met klei, een boekje of kleurtjes. Maar je kan er ook voor kiezen dat hij zijn eigen bordje en bestek naar de keuken brengt en in de kamer mag spelen, zodat jullie nog even in rust van je eten kunnen genieten.
Zo kun je zelf kijken naar wat je verwachtingen van je kind/kinderen zijn en of het haalbaar/realistisch is wat je van ze wil. Stel het bij en kijk wat dat oplevert.
Veel plezier en eet smakelijk vanavond!!!

Over eten 2:

De vorige keer schreef ik over de verwachtingen van je kind tijdens het eten. Daar hoort ook bij de hoeveelheid die je verlangt dat je kind eet. Maar wat heeft een kind nou echt nodig? En zijn onze verwachtingen realistisch?

Er zijn richtlijnen opgesteld wat je kind nodig heeft. Daarvoor verwijs ik je naar het VoedingscentrumIn de tijd dat ik op een groep met kleuters werkte, was de regel dat jonge kinderen een kwart nodig hebben, van wat je zelf als volwassene eet. Deze stelregel gebruik ik zelf nog steeds als mijn kinderen (weer eens) weinig willen eten. 
Kinderen hebben geen grote porties nodig. Als je optelt wat ze op een dag binnen krijgen, kom je misschien niet aan de schijf van vijf, maar toch aan voldoende voeding om een dag op te leven. En morgen is er weer een nieuwe dag met nieuwe kansen. 
Als je kind weinig heeft gegeten, ontzeg hem dan niet het toetje. Het toetje moet geen pressie-middel zijn om je kind (meer) te laten eten. Daarnaast kun je je kind met een gerust hart op bed leggen als hij niks heeft gegeten, maar wel zijn toetje op heeft.


Over aanspreken, toespreken van je kinderen:

Als je je kind een opdracht geeft, maar de opdracht wordt niet uitgevoerd, dan heeft hij je waarschijnlijk niet gehoord. Hoe zorg jij ervoor dat je kind (weer) naar je luistert? Door deze tips op te volgen:
* wees in hun fysieke nabijheid. Hou als stelregel aan dat je je kinderen aanspreekt op maximaal een afstand van 2 meter. Anders komt de boodschap niet aan. Is de afstand groter; dan moet jij hem kleiner maken
* verzeker jezelf ervan dat je kind niet wordt afgeleid door het een of ander
* zorg dat je op ooghoogte van je kind bent. Ga door je knieën, kom op je hurken, of til je kind op, op jouw hoogte
* spreek op duidelijke toon. Als je wil dat ze iets doen/uitvoeren kun je ze beter geen vraag stellen. Dan geef jij ze de kans om nee te zeggen en heb je de start van een conflict. Dus in plaats van: "Ga je mee?' Zeg je: "We gaan over 2 minuutjes." Een ander voorbeeld hiervan is: "Ik wil dat jij nu je schoenen aantrekt." Er kan over zo'n opdracht geen discussie ontstaan.
* vraag eventueel na bij je kinderen wat de opdracht is. Zo weet je of je kind het ook daadwerkelijk binnen heeft gekregen.


Over klusjes doen zonder kind(eren)

Als jij een klusje wil doen waar je kind niet bij kan, mag of wil helpen, kun je het volgende toepassen:
Samen met je kind kies je iets te spelen uit waar hij geen toezicht bij nodig heeft. Voor 2-4 jarigen kan dat zijn: een treinbaan bouwen, met blokjes spelen, boekjes "lezen". Voor 5 jaar en ouder: knutselen, met poppen spelen, boek lezen of samen met broer/zus een spelletje doen.
Je speelt samen met je kind(eren) mee om ze op gang te helpen of ideeën op te doen. Als je merkt dat ze het alleen af kunnen en gericht zijn op hun eigen bezigheid, kun jij je op je klus richten. Loop af en toe nog wel even langs om een compliment te geven of bij te sturen. Als je ze op deze manier om de zoveel tijd aandacht geeft, zul je merken dat jij je klusjes kunt doen.
Succes!
Welk klusje ga jij deze week op deze manier aanpakken?


Over bedritueel:

Ouders vragen mij wel eens: "Wat is nou een goed bedritueel?" Het antwoord daarop is dat dat voor iedereen verschillend is. Het hebben van een ritueel is wel belangrijk. 
Hierdoor is het namelijk voor je kind duidelijk en voorspelbaar wat er gaat gebeuren en kunnen jullie samen rustig de dag afsluiten. Zorg er daarom voor dat een aantal aspecten van het ritueel in dezelfde volgorde wordt aangehouden. Bijvoorbeeld eerst de badkamer, dan pyjama aan en voorlezen. De volgorde in de badkamer maakt dan niet veel uit. Voorlezen is naast een stimulans voor de taalontwikkeling ook heel leuk en een heel gezellig momentje voor jou en je kind. Als het enigszins kan, is het het fijnste om je kinderen individueel voor te lezen.
Wij lezen nu met de oudste: Robbie en zijn gave tantes (beetje a la Roald Dahl)
Met de middelste: Otje
Met de jongste: Ot en Sien (lekker ouderwets, maar ze vindt het heerlijk)


Over driftbui in de supermarkt:

"Mama, ik wil die!"

Situatie: plaatselijke supermarkt, 11 uur zaterdagochtend
Voelen jullie hem al?

Toen je de deur uitging leek het nog zo'n goed idee: lekker met je oudste/jongste/middelste/... boodschappen doen. Maar bij de ingang bij de koekjes begint het al: "Mama, ik wil die! Of die!" En voor je het weet:

* ben je in een strijd verwikkeld met je kind tijdens spitsuur in de supermarkt, of
* heb jij je kar vol liggen met het halve assortiment koekjes van de winkel, of
* heeft je kind een driftbui

Hoe lossen jullie dat op? Wat zijn je overwegingen en tips?

Vind je het lastig om dit op te lossen en wil je graag weer ontspannen boodschappen kunnen doen? Neem dan contact op met Flori en we kijken samen hoe jij weer rustig en gezellig kunt winkelen met je kind(eren)!


Over 1 op 1 aandacht:
Niets is leuker voor een kind dan alleen iets met papa of mama te mogen doen. En dat hoeven geen grootse activiteiten te zijn, maar kan ook gaan om samen een tekening of verhaal te maken.
Vind deze week een moment om iets alleen met je kind te doen, leuk!


Over gedrag corrigeren met een consequentie:

Wanneer je je kind(eren) corrigeert, volgt er een consequentie. Het "als-dan" principe. "Als jij niet opruimt, dan krijg je niet..."
Of andersom: "Als je nu opruimt, dan krijg je..." 
Consequenties zijn er ook zonder dat je ze benoemt. Als je kind uit zichzelf heeft opgeruimd, geef je hem waarschijnlijk een dikke knuffel en compliment. Als hij over zijn rommel heen stapt, ben je misschien aan het zuchten en trek je hem vast niet bij je op schoot. 
We hebben vaak de neiging om het als-dan principe toe te passen om kinderen te bewegen iets te doen of juist te laten. Belangrijke regel hierbij is: Beloof nooit iets wat je niet waar kunt maken. Kinderen hebben dat al snel in de gaten en je woorden hebben geen kracht meer. Je moet er zeker van zijn dat wat je zegt, je dat ook gaat uitvoeren indien nodig. Bijvoorbeeld: Jullie zitten in de auto en de kinderen zijn aan het klieren (herkenbaar, nietwaar?). Zeg dan niet: "stop met klieren, anders zet ik jullie eruit". Dit ga je namelijk niet doen, en dat hebben ze snel genoeg in de gaten. Geef liever als consequentie dat je het speelgoed, boekje, knuffel tijdelijk afneemt en dat als ze weer gezellig kunnen doen, ze het weer terug krijgen. 
Ander voorbeeld is in de winkel: "Als je nu niet mee komt, dan ga ik weg. Daag". Dit ga je ook niet doen en vaak ben jij degene die met hangende pootjes terug moet en een spartelend kind onder de arm moet meenemen. Kondig in dit geval aan dat jullie over 1 minuutje verder gaan en verzin alvast een taakje wat je kind kan doen. (tas dragen, volgende winkel of de auto zoeken, enz). Gaat je kind toch op de grond liggen krijsen, heb je, wat mij betreft, 2 opties: of je wacht tot je kind klaar is met zijn driftbui en gaat dan de winkel uit of je loopt met spartelend kind de winkel uit en gaat naar huis. Wat je doet hangt af van het waarom je kind op de grond is gaan liggen: doet hij het omdat hij niet meer wil en naar huis wil, dan wacht je tot hij rustig is en gaat verder met winkelen/boodschappen doen. Doet hij het omdat jij naar huis wil en hij niet, dan kies je optie 2. 
Belangrijk hierbij is, is dat de consequentie logisch is. Maken de kinderen ruzie om de afstandsbediening? Tv uit. Maken de kinderen ruzie tijdens spelen? Laat ze opruimen en iets anders doen (los van elkaar).
Soms kan het helpen om van te voren alvast logische consequenties te bedenken, zodat je op het moment niet in een split-second iets hoeft te bedenken. 
Succes!!


Over basisregels:

Hebben jullie al basisregels in huis? Dus niet een regel over het op de bank springen, maar over de essentie van het samen leven als gezin. Basisregels kunnen zijn: elkaar geen pijn doen, niet schreeuwen, elkaar respecteren, respect en zorg voor spullen van jezelf en de anderen. 
Zorg ervoor dat je niet meer dan 4 basisregels hebt. Zo blijft het voor iedereen overzichtelijk. De regels gelden ook voor ieder gezinslid van groot tot klein.
Dit maakt dat je op de dag keuzes kunt maken welk gedrag je corrigeert en wat je even negeert. Bijvoorbeeld: maken je kinderen ruzie, met geschreeuw en/of slaan, dan kom je tussenbeide, wijst ze op jullie basisregels en legt uit hoe ze het kunnen oplossen. Is de situatie oververhit, geef ze dan eerst een time-out op de trap, aan tafel op een stoel of een plek die voor jullie handig is (liever niet te dicht bij elkaar...) en kom samen tot een oplossing als ze weer rustig zijn.
Ik merk zelf dat na een week kerstvakantie met minder slaap voor alle gezinsleden, mijn geduld wat eerder op is dan normaal en dan is het fijn om alleen te hoeven reageren op "overtredingen" van de basisregels.
Kleinere dingen probeer ik dan te negeren, zodat er niet "op alle slakken zout wordt gelegd". Bijvoorbeeld: als ze wat meer rommel maken, dan ruimen we dat aan het eind van de dag samen in 1 keer op voor ze naar bed gaan (ipv dat ik steeds zeg: ruim je spullen op). Of eten ze niet netjes dan zie ik dat even niet, maar wordt er geschreeuwd aan tafel dan volgt een consequentie. 
Over consequenties gaat het de volgende keer! 

Kijk je niet echt uit naar de vakantie, omdat je niet zo goed weet wat je met al die vrije tijd moet? 

Voor (jonge) kinderen is het heel fijn om ook in de vakantie wat structuur te ervaren. Dit krijg je bijvoorbeeld door na het ontbijt en na de lunch een activiteit te doen met de kinderen.

Voorbeelden van kosteloze activiteiten zijn:
* een hut bouwen (in de huiskamer)
* naar het bos, park
* spelletjesmiddag
* kleurplaten voor elkaar maken
* na de kerstdagen de kerstkaarten verknippen tot puzzels
* naar de kinderboerderij
* verzin samen een mooi verhaal
* speel poppenkast met knuffels en film het met je mobiel

Minder kosteloos, maar niet duur:
* naar Schiphol
* met de trein
* naar de Ikea (kinderen in smalland)
* haal bij de action wat canvas schilderdoeken en laat ze een mooi schilderij maken
* koekjes/cakejes bakken en versieren

De tijd er om heen kun je de kinderen zelf laten spelen en zo heb jij zelf ook nog wat vrije tijd!



Verwachtingen van kinderen

Als pedagogisch medewerker in de jeugdzorg hadden wij het vaak over wat je van kinderen mag verwachten, of iets 'leeftijdsadequaat' was, wat er bij zijn ontwikkeling hoorde.
Nu ik zelf moeder ben, merk ik dat ik me daar soms best boos over kan maken. Ik herinner me nog goed het eerste 'minnetje' op het consultatiebureau. Onze oudste gaf nog geen blijk taal te verwerken. Oftewel hij liep niet naar de kapstok als ik zei dat we naar buiten gingen. Hij was net anderhalf en had zijn eerste slechte score al binnen. En ondanks dat de verpleegkundige mij verzekerde dat het helemaal niet erg was, deed het me toch veel.
Op de kleuterschool gaat het verder met cito toetsen en moeten ze aan het eind van groep 2, 11 letters kennen en herkennen. Want dat is zo lekker meetbaar. Maar ik wil mijn kind niet terugzien in statistieken en grafieken en cijfers. Ik wil dat hij zichzelf mag zijn met zijn eigen ontwikkeling met vallen en opstaan.
En of hij nou 'voorloopt' of 'achterloopt' dat maakt hem geen minder gelukkig kind! En dat is waar het altijd over zou moeten gaan: is het kind gelukkig? En als het antwoord daarop nee is, dan moet/mag er van alles aan gedaan worden om hem weer gelukkig te krijgen.

Ps met de taalontwikkeling van de oudste is het helemaal goed gekomen

Positief opvoeden tijdens het eten koken
Sta je net in de keuken in de aardappelen te prikken om te zien of ze gaar zijn, komt er een hoop herrie uit de huiskamer waar je kinderen ruzie maken over een viltstift...
Herkenbaar? Hoe zorg je ervoor dat je rustig kunt koken?
Er zijn verschillende manieren om dit moment van de dag rustiger en gezelliger te laten verlopen. Kijk vooral wat het beste bij jullie past.
Je kunt je kinderen betrekken bij het eten koken en tafel dekken. Z...e kunnen (kleine) taakjes doen, zoals aardappels schillen, groente snijden, spullen uit de koelkast pakken enzovoort. Dit zorgt tevens voor een grotere betrokkenheid bij het eten, waardoor de kans bestaat dat er ook beter gegeten wordt. Ze hebben het (mede) zelf klaargemaakt!
Je kan deze tijd van de dag ook gebruiken om "schermtijd" in te zetten. Op deze manier hebben zowel jij als zij rust. Kinderen zijn moe aan het eind van de dag en hebben even behoefte aan een rustmoment. Even geen interactie met anderen (= rustig koken).
Je kunt ook kiezen voor een beloningssysteem, Bijvoorbeeld 5 keer geen ruzie tijdens het koken is een extra lekker toetje op dag 5. Daar willen ze vast hun best voor doen.